Chapter Three

19:10

Chapter Three

Jednak obie nie wiedziały , że ich rozmowie przysłuchiwał się ktoś zza ściany.

Tak, ta osoba  była bardzo podstępna  i obeznana w tym, co robi.

Poszukiwacz ofiar.

Znany był ze swojego nieczystego sumienia i z tego, że potrafił być bardzo wyrachowany.

I tym razem już po raz kolejny postanowił użyć swoich zalet, albo może nawet i wad?

*kilka minut później, w komnacie dziewcząt*

 -Co?! - wykrzyczała Leah - Nie pozwolę ci wyjść! A tym bardziej samej!

-Lea, błagam ciszej. Spokojnie. To tylko spotkanie z Jay'em. Nic mi się nie stanie - odpowiedziała Sophie jak najbardziej stoicko.

-Czyli on ma na imię Jay? I ja się dopiero teraz o tym dowiaduję?! - blondynka nie mogła odpuścić.

-Kobieto, co ci dzisiaj zaczęło tak odbijać? To, że wychodzę poza mury tego zapleśniałego zamczyska to tylko i wyłącznie moja sprawa! Mogłabyś się chociaż raz nie wtrącać w moje sprawy?! - rzuciła Sophie, która była znana z tego, że bardzo szybko wybuchała.

-Czy ty do cholery nie rozumiesz, że próbuję nas, ciebie chronić? Doskonale wiesz co się stanie, gdy wyjdziesz! Możesz zostać nawet wygnana i skazana na pożarcie - odpyskowała druga.

-Wolę zaryzykować - rzuciła i skierowała się ostrożnie do muru zwanego murem obronnym.

Przeskoczyła na drugą stronę uważnie się rozglądając i już przeciskała się przez dziurę w ścianie, kiedy usłyszała ciche nucenie strażników.

Wystraszona wiedziała, że chodzą oni co kilka minut przy tej ścianie na obchód.

Przeczekała chwilę i wybiegła pośpiesznie do lasu pokonując szybkimi susami łąkę.

Zatrzymała się przy jednym z ogromnych drzew i rozglądnęła się, by przypomnieć sobie drogę do drugiego końca drzewostanu, gdzie mieściła się mała chatka.

'Od drzwi chaty na północ do obrzeż miasteczka, pierwszy domek' - powtarzała sobie Sophie słowa nowo poznanego chłopaka.

W tym dniu dziewczyna wystroiła się. Założyła na siebie czerwoną sukienkę na ramiączkach sięgającą jej do kolan. Włosy miała rozpuszczone, naturalnie proste.

'Jeszcze tylko chwila, moment, a tam dojdziesz Soph' - powtarzała sobie w kółko.

Aż nagle, kiedy dziewczyna szła właśnie pod drzwi chaty, ktoś na nią naskoczył i zemdlała.

*pół godziny wcześniej, zamek*

Leah coraz bardziej się niepokoiła o siostrę. Po tym jak wyszła, spotkała Johna, poszukiwacza. Ona nie wiedziała kim on jest, więc myślała, że to jakiś starszy, gburowaty pan.

Jednak zmieniła zdanie, gdy niespodziewanie naskoczył na nią.

-Co wy sobie wyobrażacie? Hmm ? Że będziecie się wymykać potajemnie na jakieś spotkania? - ciągnął - Jeśli tak myślicie, to jesteście w wielkim błędzie.

-Ale o czym ty ... - zaczęła Lea.

-Dobrze wiesz o czym mówię mała gówniaro - złapał ją za rękę i ścisnął - Równie dobrze mógłbym już was zdradzić Aaronowi i Helen, ale dam wam szansę.

-Co mamy zrobić? - jęknęła niezadowolona dziewczyna.

-Nie pyskuj, tylko słuchaj! -ryknął - Kiedy będę cię potrzebował, przyjdę do ciebie, nie musisz się oto martwić.

Puścił jej oko i zniknął z zasięgu wzroku w minutę.

-W co ona nas wpakowała?! - krzyknęła zdesperowana - Dlaczego ona pierwsze robi, a później myśli?!

Udała się szybko do swojego pokoju w poszukiwaniu jakiegoś stroju.

***

Sophie obudziła się w ciemnym, zapleśniałym lochu. Wpadła w panikę.

Do głowy nasuwały jej się pytania normalne dla każdej ofiary.

'Co ja tu robię? Jak to się stało? Gdzie jestem?'

Tak, została porwana.

Ale kto to zrobił?

Tego nie była pewna.

Po chwili dziewczyna usłyszała zgrzyt przekręcającego klucza w zamku i wielkie wrota otworzyły się.

Do pomieszczenia wpadła strużka światła pochodząca od zapalonej pochodni.

Najpierw wyłonił się cień postaci, a później pełna postura człowieka dziwnie podobnego do Aarona.

 -Kim ty jesteś? - wysyczała Sophie.

-Odważna jesteś. Opuszczać terytorium zamku - pokręcił głową - A tak w ogóle to Matt jestem.

Zdziwiła się, że powiedział jej jak się nazywa.

-Miło mi cię widzieć Sophie.

-Skąd znasz moje imię? I dlaczego tutaj jestem? - wyjęczała.

-Wszystko w swoim czasie, Soph. Wszystko w swoim czasie.

Postawił przed nią srebrną tackę z jedzeniem i mlekiem, której przedtem nie zauważyła.

-Serio? Mleko? - powiedziała.

-Ciesz się, że nie dostałaś płatków do tego, tylko owoce!

-Nigdy ich nie jadłam..

-Ach czyli karmili was tylko i wyłącznie mlekiem? Można się było spodziewać po nich. A teraz jedz. Musisz mieć dużo siły.

Już go nie było.

Kim on był?

Co chciał?

Na te pytania Sophie nie znała odpowiedzi, ale wkrótce miała je poznać.

/Wikaa .

PS. dziękujemy bardzo za komentarze, które motywują nas do dalszej pracy. Jeśli chcecie się czegoś o nas dowiedzieć, zapraszamy do zakładki 'Kontakt' u góry. :) - Autorki

♥